جز وسیله گرما‌ساز الکتریکی که از سیم فلزی حلقه ‌شده تشکیل شده و درون یک لوله فلزی قرار گرفته است، برای نخستین بار در سال ۱۸۵۹ توسط آقای سیمپسون به ثبت رسید. این سیم‌پیچ به ‌وسیله ماده‌ای سرامیکی در داخل لوله‌ای عایق شده بود. با این حال، نزدیک به نیم قرن زمان برد تا این طرح به ‌صورت تجاری مورد استفاده قرار گیرد. در آغاز قرن بیستم، آلیاژی در ایالات متحده توسعه یافت که از ترکیب ۸۰ درصد نیکل و ۲۰ درصد کروم ساخته شده بود. این آلیاژ به دلیل مقاومت الکتریکی ویژه و پایداری مطلوب در برابر اکسیداسیون بسیار مورد توجه قرار گرفت و شرایط بازطراحی جز گرما‌ساز بر اساس اختراع اولیه را فراهم کرد. در جریان جنگ جهانی اول، مدل‌های پیشرفته‌ تری از این قطعه با غلاف فلزی طراحی و تولید شدند که با تغییرات اندک تا به امروز باقی مانده‌اند. در سال ۱۹۱۸، شرکت جنرال الکتریک آمریکا حق ثبت اختراع نوعی از این جز را با ویژگی غلاف فلزی پر شده با پودر عایق دریافت کرد. این نمونه طراحی شده اجازه تثبیت سیم ‌پیچ مقاومتی در جای خود را با استفاده از فرآیندهایی چون کشش، پرس، سنبه‌ کاری یا نورد فراهم می‌ کرد. این طرح که در آمریکا به نام المنت میله‌ای و در اروپا به عنوان جز گرما‌ساز لوله ‌ای شناخته شد، امکان خم شدن به اشکال مختلف را داشت، بدون اینکه خواص حرارتی یا الکتریکی آن تحت تأثیر قرار گیرند. طراحی ویژه آن خطر اتصال کوتاه میان سیم‌پیچ و غلاف را از بین برده و دمای یکنواخت ‌تری را در طول لوله تضمین می‌کرد. اگرچه اختراعات دیگری نیز ثبت شدند، تولید نمونه مشابه این جز در خارج از ایالات متحده بسیار محدود بود. تنها پس از پایان جنگ جهانی دوم بود که روش پودری در نقاط دیگر جهان شناخته شد. در سال ۱۹۵۵، شرکت کانتال سوئد با آقای استرلینگ ای. اوکلی، مخترع آمریکایی که ماشین‌آلات پیچیدن سیم، پر کردن پودر عایق در لوله‌های فلزی و کاهش غلتکی آن‌ها را توسعه داده بود، توافق همکاری امضا کرد. طبق این توافق، شرکت کانتال اجازه تولید و فروش این ماشین‌ها را خارج از آمریکای شمالی و کانادا دریافت کرد. پس از انقضای قرارداد در سال ۱۹۸۰، ماشین‌آلات تولیدی کانتال به بازار جهانی وارد شدند. به لطف شبکه گسترده فروش شرکت کانتال، روش پودری به شکلی سریع در سراسر جهان شناخته شد و اکنون اکثر نمونه‌های جز گرما‌ساز لوله‌ ای بر اساس همین روش طراحی و تولید می‌شوند.